ΑΦΗΓΗΣΗ


Ο ΠΡΩΤΟΣ ΙΘΑΚΗΣΙΟΣ ΣΤΙΣ ΚΑΡΥΕΣ 1ο

Καλοκαίρι του 1962 Ιούνιος μήνας













Για πρώτη φορά της ζωής ταξιδεύω με το πλοίο σχίζοντας τα γαλανά νερά του Αιγαίου.

Προορισμός μου η επαγγελματική μου επίσκεψη στη Σάμο , Χίο, Μυτιλήνη.

Εις το Καρλόβασι της Σάμου , πρώτο σταθμό της περιοδείας μου , έλαβα μια κάρτα από τη μητέρα μου τηλεγραφικά μου έγραφε : « Όταν θα πας στη Μυτιλήνη να προσκυνήσεις τα οστά του οσιομάρτυρα Ραφαήλ εξ Ιθάκης – Μαρτύρησε εκεί».

Ποτέ ως τότε δεν είχα ξανακούσει τέτοιο όνομα Αγίου. Ούτε έτυχε να διαβάσω σε εφημερίδα κάτι σχετικό με τα θαυμαστά γεγονότα των Καρυών της Θέρμης , όπου εκείνες τις μέρες είχε δημοσιεύσει ο τύπος των Αθηνών. 

Σάββατο 15 Ιουνίου

Το πλοίο της γραμμής αφήνει την όμορφη Χίο και φθάνει στην πανέμορφη Μυτιλήνη. Το Καταπράσινο νησί του Αιγαίου που το τραγούδησαν Ομηρικοί και σύγχρονοι ποιηταί και κιθαρωδοί . Με τους πρόσχαρους και φιλόξενους κατοίκους του, που πέρασαν βασάνους μέσα στους αιώνες από τις επιδρομές απίστων και βαρβάρων της Ανατολής.

Κι έτσι του έδωσαν τη χάρη να δεχθεί δεκάδες οσιομάρτυρες αγίους κι ομολογητές. Ένας απ’ αυτούς είναι κι ο Άγιος Ραφαήλ εξ Ιθάκης κατά κόσμον Γεώργιος Λάσκαρης η Λασκαρίδης ο οποίος προ πεντακοσίων ετών ανήκει εις την αθανασίαν.

Το ξενοδοχείο που θα έμενα ήταν κοντά στην προβλήτα και σκεφτόμουν πως θα περνούσαν τρεις μέρες μέχρι την Τρίτη που εργαζόμουν στη τράπεζα. Διότι μεσολαβούσε και η Δευτέρα που ήταν αργία της εορτής της Αγίας Τριάδας. Κανένα γνωστό δεν είχα για να κάνω παρέα.

Ξημέρωσε η Δευτέρα 17 Ιουνίου 1962. Η ώρα ήταν 10 όταν σκέφθηκα πως μια επίσκεψη μου στον Αγιο Ραφαήλ θα ικανοποιούσε την περιέργεια μου γι αυτό που μου είχε γράψει η μητέρα μου. Ο ξενοδόχος τον οποίων ερώτησα μου έδειξε την αφετηρία των λεωφορείων της  Θέρμης προσθέτοντας. « Κι εγώ κάτι έχω ακούσει περί εμφανίσεως Αγίων αλλά αμφιβάλλω».

Μπήκα στο λεωφορείο  και κάθισα πλάι σε μια ηλικιωμένη γυναίκα. τη ρώτησα πως θα μπορούσα να πήγαινα στον Αγιο Ραφαήλ και μου απάντησε ότι εκείνη έμενε στο προηγούμενο χωριό από τη Θέρμη. Γυρίζοντας όμως το πρόσωπο της προς τα πίσω καθίσματα , μου έδειξε με το δάχτυλο της δύο μαυροφόρες γυναίκες λέγοντας : « Να, αυτές μπορούν να σας οδηγήσουν.

Είναι οι αδερφές Δουργούνα από τη Θέρμη κι έχουν ονειρευτεί τους Αγίους ».οι δύο γυναίκες κατάλαβαν τι ζητούσα και προσφέρθηκαν πρόθυμα να με συνοδεύσουν στον προορισμό μου.

Με κάλεσαν μάλιστα να καθίσω κοντά τους  δεδομένου ότι το λεωφορείο δεν έχει ξεκινήσει. Η πρώτη τους ερώτηση ήταν , από πού ήμουν. Μόλις τους είπα ότι ήμουν Ιθακήσιος σηκώθηκαν απότομα όρθιες από το κάθισμα και σταυροκοπήθηκαν μ’ έκφραση ανείπωτης συγκίνησης στο πρόσωπο.

Κι αμέσως η μια από αυτές η Μυρσίνη με δακρυσμένα μάτια μου διηγήθηκε τα εξής : « Σήμερα τα ξημερώματα ονειρεύτηκα τον Αγιο Ραφαήλ και μου είπε να κατεβούμε στη Μυτιλήνη, να πάμε στο πλοίο και να υποδεχθούμε ένα συμπατριώτη του Ιθακήσιο που θα ερχόταν σήμερα το πρωί για να τον προσκυνήσει. 

Πριν ξεκινήσουμε από το χωριό , περνώντας από την εκκλησία του χωριού μας, διηγήθηκαμε το όνειρο μας στο νεωκόρο της εκκλησίας μας Χρήστο Αργυρίου ο οποίος απόρησε που μας είδε τόσο πρωί να πηγαίνουμε στην πόλη, αντί να πάμε στην εκκλησία. Ξεκινήσαμε». – συνέχισε η Μυρσίνη – « για να συναντήσουμε στο πλοίο και να υποδεχτούμε το συμπατριώτη του Αγίου Ραφαήλ χωρίς να γνωρίζουμε ούτε τη μορφή του ούτε το όνομα του!

Σαν φθάσαμε στην Μυτιλήνη , πήγαμε αμέσως στην προβλήτα και παρατηρούσαμε  με προσοχή έναν- έναν όσοι έβγαιναν από το πλοίο. Είχαμε κάποια ελπίδα μήπως κάποιος ρωτούσε για του Αγίους που είχαν βρεθεί στη Θέρμη και καταλαβαίνουμε ότι ήταν εκείνος. Δυστυχώς όμως βγήκε κι ο τελευταίος επιβάτης , χωρίς κανείς ν’ αναφέρει εκείνο που επιθυμούσαμε.
    
Τότε κοιταχτήκαμε με απογοήτευση και είπαμε : « Είναι το πρώτο όνειρο μας που ΔΕΝ επαληθεύτηκε. »

Και όμως είμαστε τόσο σίγουρες ότι θα επαληθευόταν γιατί ήταν τόσο ζωντανό!….. τόσο επιτακτικά τα λόγια του Αγίου Ραφαήλ που δίχως αμφιβολία και λαχτάρα πήγαμε μέχρι το πλοίο για να συναντήσουμε  τον άγνωστο  μας Ιθακήσιο, μέσα σε εκατοντάδες αγνώστους!

Έτσι παρά πολύ στεναχωρημένες  μπήκαμε μέσα στο λεωφορείο για να γυρίσουμε στο χωριό. Και νοιώθαμε  κι οι δύο από τη στεναχώρια ένα σφίξιμο στη καρδιά. Να λοιπόν που τώρα σε συναντούμε εδώ μέσα!

Αν με ρωτήσετε σε ποια ψυχολογική κατάσταση βρισκόμουν έπειτα απ΄ αυτά που άκουσα , θα σας  έλεγα επιεικώς ότι ένοιωθα σαν…. χαμένος λες και ζούσα σ΄ άλλον πλανήτη.

Αν δεν προστεθούν στην συνέχεια και οι διηγήσεις τους για την εύρεση Ραφαήλ , Νικολάου και Ειρήνης καθώς και των άλλων ιερών ευρέσεων, ομολογώ ότι η διαδρομή μέχρι τη Θέρμη έγινε σε μηδέν χρόνο.

Φθάσαμε μεσημέρι στο χωριό. Πήγαμε κατευθείαν στο σπίτι της Μυρσίνης Δουργούνα ( η οποία έγινε αργότερα και κουμπάρα μας βαφτίζοντας το μικρό Ραφαήλ μας στις 29 Αυγούστου του 1966 στο μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ κατά την διάρκεια της βαπτίσεως έγινε θαυματουργικώς, αισθητή σε όλους μας η παρουσία του Αγίου Ραφαήλ).